Berberis cretica

Photo gallery

Οικογενεια

Berberidaceae

Συνωνυμα

Berberis cretica var. serratifolia Loudon, Berberis vulgaris var. cretica (L.) Hook.f. & Thomson.

Παραδοσιακη Αγγλικη Ονομασια

Cretan Bareberry

Κοινα ελληνικα ονοματα

Βερβερίς η κρητική, Αλουτσά ,Λουτσιά, Bερβεριτζιά

Βοτανικη περιγραφη

Πολύ παρόμοιο με το Β. hispanica, αλλά είναι στολωνοφόρο. Τα φύλλα σχεδόν πάντα ολόκληρα, βότρεις 7-15mm, μόλις και μετά βίας υπερβαίνουν τα φύλλα, με μόνο 3-8 άνθη, μελιτοφόρα φύλλα c.4-5 mm μεγαλύτερα από το εσωτερικό του περιανθίου-τμημάτων, καρπός 6-7 mm.

Γεωγραφική Εξάπλωση

Β. Αφρική, Ανατολική Μεσόγειος, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου, σπανιότερα στην Ευρωπαϊκή Μεσόγειο. Στη χώρα μας είναι αυτοφυές με εξάπλωση στη Ηπειρωτική Ελλάδα, στην Κρήτη και στο Αιγαίο. Στην περιοχή μελέτης φύεται σε υψόμετρα από 1500-2200μ. περίπου.

Υποειδη

κανένα

Βιότοπος-Πληθυσμοί:

Απαντάται ως αυτοφυές στην Ελλάδα σε πετρώδεις τοποθεσίες, σε ανοιχτούς βιοτόπους δασών σε ορεινά περιβάλλοντα.  Το συναντάμε σε μικρές ομάδες και κατά μεμονωμένα άτομα.

Αντιπροσωπεύεται από πολύ μικρούς πληθυσμούς. 

Μέρη του φυτού που χρησιμοποιούνται για φαρμακευτική χρήση, συγκομιδή και επεξεργασία

ρίζες, φύλλα, μίσχοι, σπόροι, φλοιοί.

Βοτανικές και παραδοσιακές χρήσεις:

Mια κίτρινη χρωστική εκχυλίζεται από το στέλεχος, τις ρίζες, και τον φλοιό των ειδών Berberis. Η ρίζα και οι βλαστοί χρησιμοποιούνται για βαφή μάλλινων, βαμβακερών και κλωστών. Ο φλοιός μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη βυρσοδεψία για βαφή δερμάτων με ωραίο κίτρινο χρώμα. Ο χυμός των ραγών ανακατεμένος με στύψη προσδίδει ένα λαμπερό κόκκινο χρώμα.

Φυτοχημική σύσταση

Τα χαρακτηριστικά φυτοχημικά του γένος είναι τα τετρακυκλικά αλκαλοειδή (πρωτοβερβερίνες) που προέρχονται από τη βενζυλοισοκινολίνη και είναι υπεύθυνα για τις χρωστικές ιδιότητες και πολλές από τις θεραπευτικές. Επιπρόσθετα, τα φυτά είναι πλούσιες πηγές ταννινών, κηρών, βλέννας, μεταλλικών αλάτων και πηκτινών.

Εκχυλίσματα βερβερίδος χρησιμοποιούνται ως αναλγητικά, αντιβακτηριακά, αντι-ιικά, κατά της αρρυθμίας, αντιφλεγμονώδη, υπογλυκαιμικά, χολαγωγά και ως παράγοντες οστεοποίησης. Ο θάμνος χρησιμοποιείται ευρέως στην ιατρική της Άπω Ανατολής για να βοηθήσει ανθρώπους που πάσχουν από δυσπεψία και διάρροια.

Όλο το φυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς. Ο δεύτερος φλοιός των βλαστών και ιδιαιτέρως η ρίζα είναι πικρά, τονωτικά και ελαφρά καθαρτικά. Οι ρίζες και ο φλοιός της βερβερίδος σε αφέψημα είναι χρήσιμες για λοιμώξεις των πνευμόνων, των νεφρών και του ήπατος. Βοηθά στην αποβολή των λίθων από τη χοληδόχο κύστη και τους νεφρούς. Η λεμονάδα που παρασκευάζεται από τις ράγες βοηθά σε προβλήματα κυνάγχης και φλεγμονών του λάρυγγος, όπως και κατά των φλεγμονωδών παθήσεων της χολής και του τυφοειδούς πυρετού.
Επίσης, η λουτσιά χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της δυσεντερίας, τα ελονοσίας, της λεϊσμανίασης, της ηπατίτιδας, του καρκίνου του ήπατος, και της υπέρτασης. Τα φύλλα χρησιμοποιούνται ως αντιαιμορραγικό στις γυναικολογικές αιμορραγίες

Κίνδυνοι

Το βότανο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από τις εγκύους. Πρέπει να λαμβάνονται αυστηρά οι προτεινόμενες δόσεις και υπό την επίβλεψη έμπειρου φυτοθεραπευτή. Υπερβολικές δόσεις μπορούν να βλάψουν τα νεφρά εξ αιτίας της βερβερίνης και ύστερα από σύντομη διέγερση του κεντρικού νευρικού συστήματος, μπορεί να παραλύσει το κέντρο ελέγχου της αναπνοής και της κυκλοφορίας του αίματος και να προκαλέσει υπνηλία, εμέτους και διάρροια. Δεν πρέπει να καταναλώνουμε περισσότερο από 30-60 γραμμάρια χυμού από τους καρπούς ημερησίως.

Bibliography